Fenneko CD Queen Chie

Zdębiałem spoglądając na mojego (już nie całkiem) aniołka. Mała złodziejka... Kucnąłem przy lisicy i pogładziłem ja po głowie, ostrożnie sięgając po to, co trzymała w pyszczku. - Bardzo za nią przepraszam, czasem jest dość nieprzewidywalna. - stwierdziłem już, chwytając urządzenie. Aż tu nagle wymknęło mi się z rąk. Lisiczka pobiegła w stronę miasta.
- Zelda! H...hej! Wracaj... - bezsilnie wyciągnąłem rękę za zwierzątkiem.
- ... I co tak stoisz?! Pomóż mi ją złapać! - krzyknęła dziewczyna, biegnąc za lisem.
- Nie goń jej! Proszę! Ona chce się tylko bawić, a w ten sposób będziecie się gonić przez całe miasto i nic ci to nie da. - nie zatrzymała się. Westchnąłem i chcąc nie chcąc musiałem ruszyć za nimi. Gdy wreszcie dogoniłem dziewczynę, w którą wpadłem, chwyciłem ją za ramię i zatrzymałem.
- Stój, mówiłem coś przecież. - zagwizdałem na futrzaka, a ona gwałtownie wyhamowała. - Chciała się pobawić i na pewno nie miała zamiaru ci robić na złość, a to twoje gonienie jej jedynie prowokowało ją do dalszego biegu. - usiadłem na ziemi i pogładziłem tego małego rzezimieszka po głowie, wyjmując jej z pyska elektryczne urządzenie.
Wyciągnąłem do niej dłoń z urządzeniem i nagle wyślizgnęło mi się ono z ręki. Upadło na ziemię z trzaskiem, zastygłem w bezruchu, bojąc się wziąć nawet oddechu. Zmroziło mnie, tak samo, jak właścicielkę. Zerwałem się i podniosłem urządzenie i zacząłem oglądać. Na ekranie pojawiła się mała jednak dość nie estetycznie wyglądająca pajęczynka z pęknięć.
- O...o matko przepraszam. J-ja nie chciałem go upuścić. Naprawdę mi przykro, oddam ci pieniądze... - drgnąłem, gdy wyrwała mi tablet z rąk. - Naprawdę mi strasznie przykro.
Cofnąłem się o krok, o mały włos nie potykając się o Zeldę.

< Chie?>

OD Fenneko

Chłopiec wstał tego dnia bardzo wczesnym rankiem. Miał dziś parę spraw do załatwienia. Gdy wstawał z łóżka o mały włos by się nie potknął o swoją małą kruszynkę. Zelda już skakała wokół jego nóg domagając się śniadania. Yuto się uśmiechnął i nachylił się do niej gładząc ją po łebku. Po czym poszedł do jej miski i ja podniósł, a lisica zaczęła swój koncert pisków i szczeknięć. Wrzucił jej do miski jedzenie i odstawił na dół. Zelda od razu zaczęła pochłaniać swoje śniadanie. W tym czasie Yutuś nastawił wodę na herbatę. Nie był specjalnie głodny a poza tym mógł zjeść na mieście jakby nagle zgłodniał. Wrzucił sobie torebkę herbaty do kubka i wyglądnął na zewnątrz. Było dość ciepło, ale i tak odruchowo sięgnął po bluzę. Za nim woda się ugotowała zdążył się ubrać i uczesać po czym zalał torebkę herbaty i z kubkiem w dłoni powoli wyszedł na zewnątrz. Zelda zaraz do niego podbiegła i usiadła przy jego stopach obserwując go i machając przy tym ogonkiem. Spojrzał w niebo, na którym nie było widać ani jednej chmurki.

Głęboko odetchnął świeżym porannym powietrzem ciesząc się, że za dużo osób się jak na razie po terenie cyrku nie kręciło. Moment potem stwierdził, że zdążył już wypić cała herbatę. Poszedł odstawić kubek i wracając już do wyjścia wziął fenka na ręce. Gdy wyszedł skierował swoje kroki do miasteczka. Spędził na swoich sprawunkach cały dzień. Gdy już wracał słońce chyliło się ku zachodowi. W rękach trzymał zadziwiająca ilość toreb z grami. Lisica podążała tuż za nim, wręcz idąc po jego śladach. Tak naprawdę Yuto ledwo widział gdzie idzie tyle tych toreb trzymał. A gdy Zeldzia nagle zaczęła ząbkami ciągać go za skarpetkę dodatkowo musiał spojrzeć na nią w dół. I bum! Wpadł w kogoś. Wylądował na ziemi i jeszcze dostał torbą w głowę. Jego lisek zaczął skamleć, szturchając go noskiem w policzek. 

- N...nic mi nie jest Zelda... Uspokój się, siad. - Grzecznie wykonała polecenie, a chłopiec powoli się podniósł. - Ja... Ja bardzo przepraszam nie patrzyłem gdzie idę i.... - Zaczął zbierać torby z ziemi po czym wyciągnął jedyna wolną rękę do drugiej osóbki, która dalej leżała na ziemi.

( Ktoś?? )

Fenneko

"Kiedy nie masz już za kim tęsknić to znaczy, że zostałeś sam"